Hijab naar werk

Hallo ,

Hierbij mijn hijab-verhaal;
Ik wilde al jaren de hoofddoek dragen, maar op een of andere manier had ik allerlei redenen bedacht waarom het niet zou kunnen. ‘Nog niet, want de omgeving is er nog niet klaar voor en wat ze zullen ze wel niet denken waarom ik opeens nu een hoofddoek draag’. Of ‘ze kennen mij op het werk zonder hoofddoek, hoe zou het nu zijn als ik opeens met een hoofddoek aankom’. Kortom, ik was er kennelijk nog niet klaar voor. 
 
Totdat ik vier jaar geleden aan een nieuwe opleiding begon, waar niemand mij ooit zonder hoofddoek heeft gezien. Dat maakte de stap waarschijnlijk ietsje makkelijker, maar ik werkte nog steeds bij dezelfde werkgever. De eerste nieuwe schoolweek met hoofddoek verliep goed, al had ik wel het idee dat ik van alle kanten bekeken werd. Maar nu kwam de grote stap; de eerste dag naar het werk waar een overwegend witte cultuur werkt en dus ook collega’s die allemaal een mening klaar hebben over ons mooie geloof. Ik moet wel zeggen dat ik dit onderwerp een aantal maanden van tevoren met mijn teamleider heb besproken (dat ik dus overweeg om een hoofddoek te dragen) en zij vond dat het mijn eigen keuze is. Dat gaf mij toen een fijn gevoel...
 
Voordat ik een hoofddoek droeg had ik nooit ervaren hoe anderen daarop reageren. Van andere meiden hoorde ik soms dat ze met hoofddoek anders en soms ook negatief behandeld werden. Ik had daar zonder hoofddoek weinig tot geen last van. Ik werd namelijk gezien als ‘anders’ dan andere moslims en ik zou ook beter geïntegreerd zijn. Ik antwoordde dan altijd dat een vrouw met hoofddoek niet per se geloviger en minder geïntegreerd is dan ik zonder hoofddoek.
 
Maar goed, de eerste werkdag liep ik samen met een collega naar binnen en haar was het helemaal niet opgevallen. Of dat echt mee heeft geholpen om de dag te beginnen, weet ik niet. Misschien had ik het veel fijner gevonden als ze wel iets had gezegd om zo het ijs te breken en dan lopenderwijs over mijn keuze te praten totdat de volgende collega aankomt en je dan meteen erover door kunt praten (dit was mijn scenario en zo speelde het dagen en nachten ervoor namelijk door mijn hoofd)... Maar voor ik het wist kwamen de eerste reacties. Ik weet wel nog dat ik erg zenuwachtig was, maar dat ik mij sterk moest houden, moest vertrouwen op God en dat ik de hoofddoek draag met een doel. En voor ik het wist, kwamen de eerste, fijne reacties, zoals; ‘Wat staat het je leuk!’ en ‘je straalt helemaal, alsof je er kracht uit haalt.’ Maar er waren natuurlijk ook andere reacties, zoals; ‘ik vond je zonder hoofddoek leuker’ ‘moest je de hoofddoek van je moeder dragen’ ‘ga je trouwen, draag je daarom vanaf nu hoofddoek’ ‘wat jammer dat ik je mooie haren niet meer kan zien’ ‘het zal wel een fase zijn’..... Ondanks al deze reacties, heb ik me nog nooit zo sterk gevoeld en voelde het alsof ik zoveel kracht kreeg om gewoon op alle reacties positief te blijven reageren. De enige reactie die ik minder vond en waar ik enigszins moeite mee had, was om van mijn teamleider te horen te krijgen dat ze nu een nieuwe medewerker in dienst hadden. Ik heb er netjes op gereageerd door te zeggen dat ik gewoon nog steeds dezelfde persoon ben en dat een hoofddoek dat niet zal veranderen. Tijdens de pauze kreeg ik van verschillende collega’s te horen dat ze misschien wel een mailtje hadden willen ontvangen van mij waarin ik aangeef dat ik vanaf nu de hoofddoek zal dragen. Ik heb ze uitgelegd dat ik dat bewust niet heb gedaan, omdat je van een andere collega die z’n/haar haren paars verft, ook niet van verwacht dat ze je daar van tevoren van op de hoogte stellen. Dat begrepen ze dan wel weer en wanneer ze met vragen kwamen over ons mooie geloof en wat de achterliggende gedachte achter het dragen van een hoofddoek was, merkte ik dat er steeds meer begrip kwam, juist van de mensen die in eerste instantie minder positief reageerde. En zo verliepen de dagen, totdat ik na drie weken van een collega te horen kreeg dat hij niet eens meer weet hoe ik uitzag zonder hoofddoek en dat hij het gevoel heeft dat hij mij ook nooit zonder hoofddoek gekend heeft. Dat gaf mij ook weer een fijn gevoel. We zijn inmiddels vier jaar verder en ik ben zo blij dat ik deze stap heb gezet en ik heb het gevoel dat ik hierdoor heel wat heb overwonnen. Ik ben gewoon mezelf gebleven en ik zit lekker in mijn vel en ik heb mij sinds ik de hoofddoek draag alleen maar zelfverzekerder gevoeld dan voorheen toen ik nog geen hoofddoek droeg. 
 
Ik draag de hoofddoek omdat dat is wat God geboden heeft en als vorm van bescheidenheid. Ik ben ook erg dankbaar dat vrouwen in onze religie op deze manier gerespecteerd worden.

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Ouissam (dinsdag, 14 april 2020 14:27)

    Wauw, Allahouma barek. Dit is precies wat ik ook dacht... Mooi om te zien hoe jij deze struggle hebt overwonnen!

  • #2

    Enesa (dinsdag, 14 april 2020 15:01)

    ❤❤❤❤❤

  • #3

    Zuster in de islam (dinsdag, 14 april 2020 19:55)

    Proud of you. Ik draag de hoofddoek ook op het werk. Er zullen altijd positieve en negatieve reacties komen. Maar het gaat er om dat je het doet voor jou god. Alleen geboren en alleen sterven wij. Maar altijd positief reageren. Elke niet-moslims is een eventuele toekomstige moslim en daar kan jij bij dragen.....

  • #4

    Soraya (dinsdag, 14 april 2020 21:38)

    Ma’shaa’allah mooi verhaal en heel mooi dat je toch de stap hebt genomen,,mensen praten altijd wel moslim of geen moslim,,zelfs ik kreeg van mede moslima’s opmerkingen als we zien wel hoe lang je het gaat dragen,of voel jij je nu beter dan ik dat soort vage opmerkingen wat je ook doet in de mens zijn/haar ogen kan je toch bijna niets goed doen als het gaat om een hoofddoek dragen dan is je kleding niet gepast of ze verwachten dat je opeens heilig gedrag gaat vertonen niemand is perfect maar elke stap is een stap dichterbij Allah swt je doet het uit liefde voor Allah swt laat mensen maar kijken en denken uiteindelijk kom jij hier sterker uit Alhamdulillah�

  • #5

    Jesi’s Bakery (maandag, 20 april 2020 15:55)

    ❤️